Muzeum Arkadego Fiedlera

Krótka historia i fotorelacja z wyprawy do muzeum Arkadego Fiedler’a

Arkady Adam Fiedler (ur. 28 listopada 1894 w Poznaniu, zm. 7 marca 1985 w Puszczykowie) – polski prozaik, reporter, przyrodnik i podróżnik, porucznik Wojska Polskiego.  Był synem poznańskiego poligrafa i wydawcy Antoniego Fiedlera. To on wzbudził w Arkadym namiętne zainteresowanie przyrodą. „Nauczył mnie kochać takie rzeczy, obok których inni przechodzili obojętnie” – wspominał później o swoim ojcu pisarz. Ukończył gimnazjum im. Gotthilfa Bergera w Poznaniu, a następnie studiował filozofię i nauki przyrodnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim i Uniwersytecie Poznańskim. Studia te przerwał wybuch I wojny światowej. W latach 1918-1919 brał udział w powstaniu wielkopolskim (został wybrany do Komitetu Jedenastego Polskiej Organizacji Wojskowej Zaboru Pruskiego i był szefem Wydział Organizacyjny Komendy Żandarmerii Narodowej). 8 stycznia 1921 r. został zatwierdzony jako porucznik w żandarmerii wojskowej 1 kwietnia 1920 r.

W „Pierwszej liście oficerów rezerwy Wojska Polskiego” opublikowanej 24 września 1921 r. figurował jako porucznik rezerwy żandarmerii. W 1934 r. był porucznikiem w kadrze rezerwowej 7 szwadronu taboru kolejowego w Poznaniu ze stażem 1 czerwca 1919 i 28 czerwca na liście starszych oficerów taboru i pozostał w ewidencji Dowództwa Uzupełniającego Okręgu Poznań-Miasto. Debiutował w 1917 serią wierszy „Czerwone światło ogniska” w poznańskim dwutygodniku „Zdrój”. W latach 1922–1923 studiował w Akademii Grafiki w Lipsku i ukończył ją, uzyskując tytuł magistra chemii. W 1926 wydał swoją pierwszą książkę Przez wiry i porohy Dniestru. W 1928 odbył swoją pierwszą większą podróż do południowej Brazylii. Przywiózł z niej bogate zbiory zoologiczne i botaniczne, które bezinteresownie przekazał Muzeum Przyrodniczemu i innym instytucjom naukowym w Poznaniu, oraz nie mniej bogate impresje, które opisał w książkach Bichosa, moich brazylijskich przyjaciół i Wśród Indian Koroad. W 1933 zrealizował swoje najśmielsze marzenie: wyruszył do Amazonii. Wyprawa zaowocowała bardzo docenioną przez czytelników książką Ryby śpiewają w Ukajali. W 1936 wydał kolejny bestseller, Canada Fragrant Resin.

W 1937 roku ocenił plan skolonizowania Madagaskaru, podróż, którą opisał w książce The Joyful Bird drongo, później przerobionej w Ambinanitelo Hot Village, wydanej ponownie jako Madagaskar. Gorąca wioska Ambinanitelo. II wojna światowa zastała Fiedlera na Tahiti. Opuścił tę wyspę, by podjąć służbę wojskową. W lutym 1940 dotarł przez Francję do Wielkiej Brytanii, gdzie spotkał polskich lotników biorących udział w Bitwie o Anglię. Napisał o nich słynną książkę Dywizjon 303, której przedruki krążyły w okupowanej Polsce, podnosząc morale społeczeństwa. W latach 1942–1943 pływał na polskich statkach handlowych – opisał wysiłek wojenny naszych marynarzy w książce Dziękuję Kapitanie. W czasie wojny i tuż po jej zakończeniu w Londynie urodzili się jego dwaj synowie, Marek i Arkady Radosław.

W 1946 wrócił do Polski ze swoją włoską żoną Marią Maccariello i zamieszkał w Puszczykowie pod Poznaniem. Nie mogąc podróżować (czasy stalinowskie), pisał powieści dla młodzieży: Mały żubr, Wyspa Robinsona, Orinoko. Od 1956 powrócił do swoich podróży – kilkakrotnie odwiedził Indochiny, Brazylię, Gujanę, Madagaskar, Kanadę i Afrykę Zachodnią. W swoim życiu odbył 30 wypraw i podróży. Napisał 32 książki w 23 językach o nakładzie ponad 10 mln. Jego książki urzekają plastycznością opisu, barwnie zbliżają czytelnika do ludzi o różnych kolorach skóry, uczą szacunku dla innych kultur i obyczajów, wychwalają piękno przyrody. Jest autorem dwóch książek autobiograficznych: „Mój ojciec i dęby” oraz „Wiek męski – zwycięski”. W 1974 roku pisarz za namową czytelników stworzył w swoim domu w Puszczykowie prywatne muzeum trofeów podróżniczych z rodziną. W 1983 był członkiem Rady Krajowej PRON. Zmarł 7 marca 1985 r. w Puszczykowie, gdzie został pochowany na miejscowym cmentarzu. Autorem rzeźby przedstawiającej głowę pisarza i umieszczonej na jego grobie jest Adam Haupt.